Verschenen in: 1951
Aantal blz.:
46
Leestijd:
ongeveer 1 uur
Het
eigenlijk best vreemd dat ik dit boek gekozen heb. Normaal houd ik namelijk
helemaal niet van oorlogsboeken. (iets wat ondermeer te danken is aan de
verhalen van m’n oma) Toch heb ik het gekozen, en ik maak er zelfs een verslag
over. Het eerste wat mij opviel is dat het een erg oud boek is. Het zat bij de
penta pockets 2000 terwijl het boek zelf uit 1951 stamt. Daarnaast is het erg
dun, iets wat je ook niet vaak bij de penta pockets ziet. Hierdoor dacht ik dat
het wel een erg goed boek moest zijn. Het onderwerp is dan ook niet alledaags,
een man die zomaar in een vreemd huis intrekt. Dit alles bij elkaar maakte dat
ik dit boek heb gelezen.
Ik
verwacht een ‘echt’ oorlogsboek. Een verhaal waarin veel geschiet en gemoord
wordt. Aan de andere kant ben ik heel benieuwt naar het verhaal. Het lijkt me
heel vreemd dat iemand zomaar in een vreemd huis gaat wonen. Vooral wanneer je
net moet doen of je er al jaren woont. Ik denk dat dat haast niet kan want je
kent het huis dan toch niet, en iemand die er woont wel. Hoe de soldaat zich
daaruit zal werken is me een raadsel.
Het
werk heeft me aan het denken over de oorlog. Vooral het begin van het boek
wordt veel aandacht besteed aan de leefomstandigheden van de soldaten en deze
zijn niet zo geweldig. Daarom vindt ik het niet zo vreemd dat de soldaat zijn
kans greep en in het huis ging wonen.
Wat
me erg opviel is de ongevoeligheid van de soldaat. Wanneer er geschoten wordt
en hij weet dat hij elk moment kan sterven maakt dat hem niet uit. Hij denkt er
(te) nuchter over en denkt dat hij toch wel een keer dood gaat.
Het
werk spreekt me aan in de zin dat ik het heel fascinerend vindt. Er gebeuren
vreemde, gruwelijke dingen die als gewoon worden beschouwt.
|
|
Niet
|
Een beetje
|
Erg
|
|
Spannend |
|
|
+ |
|
Meeslepend |
|
+ |
|
|
Ontroerend |
+ |
|
|
|
Grappig |
+ |
|
|
|
Realistisch |
|
+ |
|
|
Fantasierijk |
|
+ |
+ |
|
Interessant |
|
|
+ |
|
Origineel |
|
|
+ |
|
Goed te begrijpen |
|
+ |
|
Samenvatting:
Een Nederlandse soldaat vecht al 4 jaar lang tegen
de Duitsers. Na een aantal keer gepakt te zijn, en ook weer ontsnapt, is hij
terecht gekomen in het Russische leger, de zogenaamde partizanen. In het leger
kan hij met niemand praten omdat iedereen een andere taal spreekt, behalve
Nederlands. Na een kleine veldslag krijgt hij van zijn sergeant (die hij ook
niet verstaat) een opdracht. Hij weet niet wat er bedoelt wordt maar hij
besluit om het niemandsland waar ze terecht gekomen zijn te verkennen. Hij
vindt een prachtig huis en gaat kijken of er wat te halen valt. Wanneer hij
door het huis loopt komt hij een badkamer tegen en omdat hij erg vies is neemt
hij een bad. Na het bad trekt hij kleren aan die hij in een kast vindt. Het
zijn erg mooie kleren die hij erg graag voor zijn oude kloffie ruilt. Daarna
gaat hij eten en valt hij in slaap op de bank. Wanneer hij wakker wordt staan
er Duitsers voor de deur en omdat hij niet gedood wil worden doet hij alsof hij
de zoon des huize is. De Duitsers maken van het huis een hoofdkwartier en de
soldaat probeert zijn spelletje te blijven spelen. Totdat de echte bewoners
thuiskomen, in zijn radeloosheid vermoord hij ze en legt ze achterin de tuin.
Als hij denkt dat hem nu niets meer kan gebeuren ontdekt hij dat er opeens
licht brandt in het huis. Hij vindt een oude man die voor zijn vissen komt
zorgen die in een van de kamers van het huis staan. De man luistert niet en is
niet bang voor de soldaat daarom sluit hij hem op. Dan komt het Russische leger
het dorp in en overwint de Duitsers. De soldaat wil de oude man nog redden maar
de Russen zijn hem voor en de man wordt opgehangen. De rest van het huis wordt
verwoest en de soldaat vertrekt samen met het leger naar de volgende strijd.
Hoofdpersonen:
Er
is in het verhaal maar 1 hoofdpersoon, de soldaat. De soldaat is een wrede man
hij deinst niet terug voor het plegen van een moord. Hij doet er alles aan om
zelf te overleven, hij verlaat z’n leger, verraad zijn land en moord. Het gaat
er niet om wat anderen denken of voelen, zolang hij maar kan overleven. Over
het verleden van de soldaat kom je maar weinig te weten alleen dat hij in
verschillende concentratie kampen heeft gezeten en daar weer uit ontsnapt is.
Het onderwerp van het boek is niet iets wat ik
normaal lees, want, zoals ik bij de verantwoording van de keuze al zei, ben ik
niet zo gek op oorlogsboeken. Dit soort boeken is ook niet herkenbaar voor mij
omdat geen oorlog heb meegemaakt. Als je een oorlog hebt meegemaakt kun je je
voorstellen hoe het er in een oorlog aan toe gaat. Als we niet weet hoe al die
verwoestingen eruit zien is het erg moeilijk te plaatsen.
Ik vind dat de geschiedenis van de soldaat wat beter
uitgediept had gekund en wat ik ook miste was de vijandigheid tussen de Russen
en de Duitsers. In het boek lijkt het erop dat de legers niet echt weten waarom
ze vechten, er is maar weinig strijdlust. Terwijl ik juist intense haat tussen
de twee partijen verwachtte kijkt men niet op of om bij een dode van welke
partij dan ook.
De gebeurtenissen in het verhaal zijn duidelijk veel
belangrijker. Van de gevoelens van de personen kom je bijna niets te weten. Ze
handelen alleen in dienst van hun land. Het is niet vreemd dat er maar weinig
gevoelens getoond worden want als je mensen moet vermoorden moet je de
gevoelens uitschakelen. De dingen in het boek worden erg snel en efficiënt,
haast zakelijk afgehandeld. Wanneer bv de bewoners thuiskomen schiet hij ze
netjes dood en legt de lichamen achter in de tuin. Dat dit zo gebeurde was voor
mij best schokkend, dat je zomaar iemand vermoord is voor mij zowat ondenkbaar
en onbegrijpelijk. Dit komt, denk ik, omdat ik me erg moeilijk kan inleven met
de situatie.
Er zat in veel gebeurtenissen spanning waardoor het
boek erg interessant was om te lezen.
De afloop vond ik een beetje slap. Het ‘nog een keer
omkijken en weglopen’ komt (te) veel voor in boeken. Het is een manier om je er
makkelijk vanaf te helpen. Je laat alles achter je en loopt gelukkig weg. Naar
mijn mening veel te cliché en iets wat totaal niet bij het boek past.
Over
de persoon in het verhaal is maar weinig te vertellen. Doordat je geen
gevoelens en gedachten van de persoon kent is het erg moeilijk om over de
persoon te oordelen. Ik kan dus ook niets zeggen over de positieve of negatieve
kanten en of ik me met de persoon kon identificeren. Het inleven in de persoon
is voor mij erg moeilijk omdat een oorlogssituatie voor mij onbekend is.
Opbouw:
Het
verhaal was erg simpel opgebouwt. Het was helemaal chronologisch
Verwerkingsopdracht:
Het
boek heeft nu een open einde, de soldaat draait zich nog een om naar het huis
en marcheert dan verder. Je weet niet wat er daarna gebeurt met de soldaat. Ik
ga een gesloten einde aan het boek schrijven.
Aan een andere afgeknotte tak hing de kolonel, het naakte lijk van de vrouw tegen hem aangebonden. Zij hadden hem opgeknoopt met een pianosnaar die zich ingesneden had in zijn wervelkolom.
Nu ik dit zag kon ik het niet langer aan. Ik rende
terug naar het huis en schreeuwde: “al die moorden…zo kan ik niet langer leven”
Alle andere soldaten keken me aan, maar ik kon me niet langer inhouden. “Kijk
niet onschuldig!”riep ik tegen ze, “onschuldig bloed kleeft aan jullie handen,
dit kan zo niet langer” En na alles wat ik had gezien, alle verwoestingen die
ik had aangebracht betaalde ik eindelijk de prijs. Mijn lijk heeft nog vele
dagen naast de kolonel gehangen, niemand bekommerde zich erom. En mijn ziel
heeft nooit rust gevonden.
De recensies:
Recensie B: Handelsblad
In de recensies zijn de argumenten genummerd en in
het onderstaande schema aangegeven.
|
Argumentsoort:
|
Recensie A |
Recensie B |
|
Structureel |
|
Nr: 1 |
|
Realistisch |
|
Nr: 1 |
|
Vernieuwend |
|
|
|
Moreel |
Nr: 1 |
|
|
Emotivistisch |
Nr: 2 en 5 |
Nr: 1 |
|
Intentioneel |
|
|
|
Stilistisch |
Nr: 3 en 4 |
Nr: 2 |
|
Eindoordeel |
Positief |
positief |